- Tek istediğim bir bardak çaydı… diye fısıldadı yerde yatan kadına doğru…
Kan toplamış dudaklarını aralayamadı kadın, zaten şişmiş gözlerini de açamıyordu… Düşüncelerini toplamaya çalıştı, kırık döküktü anıları, dişleri gibi…
~ Nasıl raydan çıktı bu olay? ~
Kapı çalınmaya başlamıştı, şişşşşt diye bir fısıltı duydu; istese de konuşamazdı ki zaten?
Hep yanında O’nun olduğu Beyoğlu turunu şimdi yalnız yapıyordu… Saatine baktı, 20:22′ydi…
Hava iyiden iyiye kararmaya başlamıştı da… Dükkanlar birer film şeridi gibi geçiyordu sağından solundan… İnsan selinin içinde boğulacaktı ki; tramvayın sesi duyuldu, herkes kaçıştı… Gene bir eylül akşamıydı, İstanbul’a ilk geldiği zamandı, ilk defa çıkmıştı bu caddeye… Gene hüzünlüydü, yeni bir hayata başlayacaktı; okumaya gelmişti…
Mecidiyeköy’deki görme engelli abinin yanından her geçişimde kayıtsız kaldığım “Islak Mendiiil” çığrışına cevap verip vermeme çelişkim var mesela. Bir gün cebimdeki tüm bozuk paralarla bir Onur Akın şarkısındaki gibi mendilleri alacağım…
Yorgun argın geçen bir okul gününün ve muhtemelen uykusuz geçmiş olan bir gecenin ardından ilk durakta bindiğim ve dolan metrobüse ikinci durakta binen yaşlı teyzelere yer verip vermeme çelişkim de başa baş oynuyor ilkiyle. E tek yorgun da sen değilsin ki be teyzem…
Dilenirken gördüğüm her şahsa “Sapasağlam insansın” klişesini söyleyip söylememe çelişkisi de yaşıyorum. Hele hele görme engellilerin soğukta ayazda mendil satmaya çalışmasına şahit olduktan sonra dilencilerden daha bir tiksinir oldum.
* Sırf iki dostun mutluluğunu çekemeyip aralarını bozmak isteyen insanlar var(mış)
* Sırf zamanında bir işbirliğini reddettiği kişi, dalında tanınan aranan biri olunca kıskançlıktan asabileşenler var(mış)
* Sırf farklı olma çabasına doğruluğu kesinleşmiş şeylere yanlış demeyi ilkokuldan beri sürdürenler var(mış)
* Selam verince “Ya benim sana borcum vardı unuttum” diyip işi pişkinliğe vuranlar var(mış)
* Irkçılıkta inat edenler var(mış)
* Bir görüşü olmadığı halde sırf ağzı laf yaptığı için siyasetin içinde olanlar var(mış)
O değil de
Domuz gribi varmış lan!
Çekinceyle klavyeye dokundu, bir tuşa bastırdı…
Gelen ses doğru olduğunu gösteriyordu, sonra bir diğeri, bir diğeri; derken ciddi ciddi yazmaya başlamıştı… Sevindi.
Bilgisayarın yanındaki kitaba uzandı, sayfalar üzerinde elini gezdirmeye başladı. Harfler… O kadar yabancı geliyorlardı ki, hâlâ…
Matbaa yazımı a’ya alışamamıştı mesela, bazen d ile b’yi de karıştırıyordu… Hele aklında başka bir şey varsa, ohooo asla anlayamazdı harfleri…
Şimdiki gibi…
Derin bir nefes koyup kitabı aldığı yere geri bıraktı. Alışkanlıkla, kapağa dokundu; başlığı anlayabiliyordu: Oliver Twist.
Ayağa kalkmak istedi, eski alışkanlığıyla hemen fırlayacak oldu, neden sonra duraksadı. Daha önce bacağını çarpmıştı masaya, iki hafta boyunca acıdan kendini başka bir şeye verememişti… Yavaş ve tedbirli bir şekilde ayağa kalktı, sandalyenin ~kahverengi?~ bacağına dokunarak diğer eliyle de masanın kenarını ittirerek… Ve nihayet ayağa kalkmıştı…
