bu kardan adam olur mu!..

şehrime kar yağıyor ve ben üşüyorum, ama bundan değil titreyişlerim… bi dolu kar avuçlarımda pamuk gibi, birleşmiyorlar bir türlü, dağılıveriyorlar… bu kardan adam olur mu bilmem ama benden bu senede birşey olmayacağı kesin. yine bir sene geçti ve yine binbir sıkıntıydı beynimdekiler. yaşım için oldukça fazla yükler. arada mutlu anlarım olmadı da değil hani, emo değilim ya ben… ama genelde depresifti hallerim sizler iyi bilirsiniz. yılın ilk yarısı geçmişteki hatıraları unutmakla geçti, diğer yarısı ki bu yaza tekabül eder; yepyeni duygular yeşerdi içimde. ki onlarda çok fazla sürmeden kopartıldı zaten. çok görüldü bana aşk denen neidüğü belirsiz bi duygu. kıpraşık içim depreşik duygularla yer değiştirdi ve yine unutmaya çalışma evresi geçiriyor. yıl bitti hala yerinde sayıyor ama bizim kerata. bu sene benim yılımmış öyle diyorlar… bakalım ve görelim hepberaber bu sene kaç köşe daha eklenecek fikirlerime… ve ben ne zaman düzeleceğim…

ve üşüyor kardan adam iliklerine kadar titriyor. buz kesmiş herbir uzvu beklerken. hatırlamıyor daha önce nasıldı bedeni. ne renkti teni. bembeyaz kesmeden önce herbir yeri… bekleyişine başlamadan önce, hani sevmeden önce… hatırlayamıyor birtürlü…

o kadar uzun zaman olmuşmuydu… ne garip, nasılda geçti zaman. nasılda doldu pencerelerin önü kristallerle. nasılda daldı uykuya gözleri. peki ya bunca geçen zamanda n’olmuştu acaba. beklediğine deymişmiydi. zamanının gelmesini ümid ederken hesaplayabilmişmiydi karşılıklarını. neredeydi aradığı gözler, neredeydi ellerinin sıcak kalmasının sebebi…

söyle güneş! biraz daha beklesin mi, gelip ısıtacakmısın içini adamımızın, yoksa tamamen terkedip bambaşka birine bürünmüş beyaz dostumuz böylemi devam edecek yoluna. sadece kar yağdığındamı güldürecek gözleri ve kaybolacak aniden başka bir güneş doğduğunda, herbirini sen zannederek… söyle güneşim, söyle…