yalnızlardayız

Aslında sizin de çok iyi bildiğiniz bir öykü bu. Zaman içinde yalnızlaşmamızın öyküsü. Zamanla yalnızlaşırız çünkü, dünyaya yalnız gelmişizdir ve yalnız gitmemiz gerekir. Aslında insan hep yalnızdır. Ve yalınız bir şeyi özler. Ve yalnız sonsuz olanadır hasreti. Ne yazık ki farklı suretlerde gördüğünü zanneder. Yanlış da değildir. Ama…

İşte öykümüz burada başlar.

Güzel bir sonbahar günüydü. Sizin o çok sevdiğiniz günlerden. Sapsarı yaprakların üzerine inceden damlalar düşmekteydi. Bilirsiniz bu günler insanı hiç olmadığı kadar romantikleştirir. Girdap gibi insanı kendi içine çeker. Ve bu günlerde insan yalnızlığının acısını daha bir anlar.

Öykümüzün Esas Kızı da o gün eve giderken bu güzel havanın etkisine kapılarak yolu uzatmıştı. Şu çok sevdiğiniz çınar ağaçları ve atkestaneleriyle dolu olan parkta yavaş yavaş yürürken, aynı zamanda yalnızlığını sorguluyordu. Bu his ona özel değildi. Eğer bir banka oturup oradan geçenleri izleseydiniz, herkesin aynı hislerle yürüdüğünü fark ederdiniz. Sanki ayaklarının altında ezdikleri ölmüş yapraklar değil de, kendi yürekleriydi.

Esas Kız yağmurun temposuna uyarak yavaş yavaş yürüyordu. Hani şu parkın en büyük ağacının olduğu köşe, hatırlamaya çalışın geçen orada bir kuşla söyleşmiştiniz. Kuşun yuvası o ağaçtaydı. Hatta kuşun cinsini merak etmiştiniz de bir türlü araştırmaya vaktiniz olmamıştı. Neyse işte o köşede Esas Kız kendi içinin derinliklerinde vurgun yemek üzereyken, Esas Oğlan hızla vergi dairesine yetişmeye çalışıyordu. Virajı iyi alamamış olacak ki Esas Kıza fena tosladı.

Kız daldığı derinliklerden ancak küçük bir çığlıkla çıkabildi. Esas Oğlan:

“Pardon “dedi

Kız huzursuz bir ses tonuyla:

“Sorun değil “ dedi

Esas oğlan hızla yürümeye devam etti. Kız kafasını iki yana sallarken gözü ıslak yere düşmüş kâğıda takıldı.

“ Galiba ondan düştü” diyerek,uzanıp yerden kağıdı aldı ve hızla yürüyen adama doğru baktı. Gözünde onlarca Yeşilçam sahnesi canlandı. Yoksa …

Belki de filimler de gerçeklik payı vardır diyerek dört nala uzaklaşmakta olan Beyaz Atlı Prensine doğru koşmaya başladı. Zihin denen varlığın saniyeler içerisinde binlerce düşünceyi aklımıza getirdiğine siz de şahitlik etmişsinizdir. Kızın o kısa mesafede aklından neler geçirebileceğini artık siz düşünün. Öyle ki prensine vardığında, gözlerinde ki sonsuz hasreti bir gören olsaydı… Ama olmadı.

Kız nefes nefese:

“ Özür dilerim. Bunu düşürdünüz.”dedi.

Beyaz Atlı Prens ilgisiz bir tavırla döndü ve:

“Efendim” dedi

Esas Kız haline çeki düzen verdi. En şirin haliyle:

“Bunu galiba siz düşürdünüz” diyerek kağıdı uzattı. O sırada gözleri Beyaz Atlı Prensinin gözlerinden alamıyordu. Ve iman etmişti artık ilk görüşte aşk vardı.

Beyaz Atlı Prens kızın elindeki kağıdı aldı. Aslında ukalaca ama kıza göre hayattaki en şefkatli gülümsemeyle:

“Bunu ben düşürmedim” dedi. Ve kağıdı kıza uzattı.

Kız da Beyaz Atlı Prensine gülümsedi ve:

“ Ya ben de sizin zannedip… Hayallah” dedi.

Beyaz Atlı Prens şimdi kağıdı kıza uzatıyordu. Esas Kız tam kağıdı prensinin elinden alırken birden gözünü bir şey kamaştırdı. Gözünü kapatıp açtığında daha iyi görebiliyordu prensinin parmağındaki alyansı.

Adamın elinden kağıdı aldı. Adam, bu sefer kızın da ukalaca olduğuna kanaat getirdiği bir gülümsemeyle kıza baktı ve uzaklaşıp gitti.

Esas Kız bir süre karar veremedi, ayağının altında çıtırdayan hayal kırıkları mıydı, yoksa yapraklar mı?