ortaya karışık

ben bu yazıyı de morgan kuralları yazılı olan bir fotokopiye yazdım. mantık çok garip bir ders. hem zevkli, hem deli ediyor insanı. p’ler q’lar; kafa ambale oluyor.

geçen gün evin ekonomisine bir el atayım dedim. alışverişti, faturaydı, kiraydı, alacak verecek… bir sürü sayı, rakam… 2 senedir toplama çıkarma adına hiç bir girişimde bulunmamış bünye; 24′den 8′i çıkaramadı.çok hüzünlüyüm be bitli! ama sonunda hesabı bitirdim. baya bildiğin çizgili deftere yazdım hepsini.

e.d. – e.c =bilmem ne kadar

e.c. – e.d= bilmem şu kadar

önemli yerleri yuvarlak içine bile aldım, kenarına not düştüm. benim esra’ya 8 lira vereceğim var; onun bana 9 lira. arada 1 lira fark var aman canım vermesen de olur bile yazdım. baya paragraf falan oldu. şifre çözüyorum sanki. benden başka kimse anlamayacak yazdıklarımı.

harfler, işaretler, iseler, ancak ve ancaklar. bildiğin koşullu önerme oldu. ne alakaysa o da. p ve q la anlatsaydım derdimi daha az yer kaplardı. gözünü seveyim be descartes; iyi ki zamanında heheyt demişsin aristo’ya.

şimdi ben bu yazıyı kanyon’da havuz kenarında starbucks’ta oturup yazıyorum ya; illa böyle terim falan kullanıcam, artislik olsun diye. ortam müsait ama ben ne yapayım? kullanırım tabi! bi kahveye 8.75 vermişim; boru mu? kağıt yetmezse bardağın etrafına bile yazarım.

elimde ”her fincanda ayrı tat” diye broşürümsü bir şey var. içeceklerin yağ oranlarını yazıyor. ben o kadar parayı vermişim zaten içimin yağları erimiş, yemişim oranını. zaten zayıfım; armut sapı kadar boynum var!

hastalık kötü be bitli. ama iyi de oldu aslında. hayatım düzene girdi. bir hafta boyunca günde iki kere yürüyüş yapıyorum iğneye giderken. deli gibi su içiyorum; baya bildiğin 2 litrelik şişeyle sokakta. he öküzlük mü; evet öküzlük. ama ne yapayım çok susuyorum. boğazımın acısından sigara içemiyorum. evet yine başladım ne var? sor bakayım neden başladım. allah kurtarsın.

ne geldi aklıma. iğneler olurken ev arkadaşım ne dese beğenirsin? gece acildeyiz, adam iğne yazmış. bizim hanım görünce;

-bu iğneler yağlı, kilo alırsın belki. dei yahu. hüff esra bi git allasen!

anam bile şişko yapamadı beni, bunlar mı yapacak? olmuyor ne yapayım.

evlenince kilo alırsın diyenlere de uyuz olurum he. ne hikmetse artık? her halt çözüme kavuşuyor. hadi ordan yalancı!

remzi kitabevi’nin önünde kamp kurmuş durumdayım. baya gecekondum oldu burası. masa da sigara paketi, telefon, kahve bardakları, ağzına kadar dolu küllük… çantamı da yere attım, öbürünü de sandalyeye koydum. artık kimse gelip toplamıyor masamı. anladılar kalıcı olduğumu. arada gelen arkadaşlarla muhabbet ediyorum. millet beni kültürlü sanıyor galiba. bi havalar bende sormayın gitsin.

çok kasılıyorum ama burda ben. sürekli endonezyalı ablalar gelip sandalye boş mu diye soruyorlar. tipler bir garip zaten. bir süre oturup inceleyince çok komik geliyorlar ama. böyle bir havalar, bir endamlar.  korkuyorum bitli!

sonunda beklediğim arkadaş lütfediyor ve sandalye mi terkedip gidiyorum. zaten kalkar kalkmaz biri oturuyor yerime. vay anasını be! meğersem onu bekliyormuş.

herkesde bir telaş, bir yerlere yetişme isteği. çok kötüsün be istanbul valla! bugün sevmiyorum seni bilesin. istanbul’un yapış yapış sıcağını içime çekerken; yurdum insanının içine karışıyorum. her ne kadar bunun farkında olmasalar da…

paylaşın!