Çakma rolex’li adam… Kirli sakallı, kızıl saçlı, sarı dişli o ufak boyuyla narsist karakterli. Kendinden “adam tanıyan adam” diye bahsederdi. Çakma rolex saatini ve yüzüğünü parlak etiket olarak kullanırdı, birileri bakmalı onu fark etmeli, onu görmeliydi. Her şeyini vefayı, hürmeti, tanınan adamlara saygısızca harcayabilecek olan o, ufak boylu kirli sakallı, sarı dişli narsist adamdı.. Çakma rolex’ini arkadaşı hediye ettiği için takardı ama takılan arkadaşlıkları kavrayamazdı. O, parlayan ziyasıyla orataya çıkan, ziyadeyi benliğine yakıştıramayan, daha fazlanın eksiğini kabul etmeyen adamdı. Umursamaz tavırlı ama umarsızdı… Her demini adam tanımakla geçirdi.

Aldandı… Aldatıldı… Anlatmadı… Anlatıldı…

Bir gece de öldürüverdi 1,90 boyunda, 90 kilo, gözlüklü, ince ruhlu kalın insanı… Acımadı çünkü onu hatırlayamazdı sadece ihtiyacı olduğunda onu arar, sorardı. Ve ansızın çıktı karşısına ince ruhlu kalın insan, çakma rolex’li adamın. O gece ihtiyaç duymadı ona ve onu acımadan öldürdü. Değer sıralamasında listede adı bile geçmiyordu ince ruhlu kalın insanın, anlaşıldığı gibi bu gösteriş meraklısı çakma rolex’li adam için değersizdi ve ilksiz değildi.

İnandı… Kandırıldı… İnadı… Andına…

Kimse yıldıramazdı ince ruhlu kalın insanı. Yaralıydı, sancılıydı, acılıydı… Yuvasız, kapısız, savunmasız meteliğe atom bombası gönderecek durumu bile olmayan biriydi. Gözü pek ince ruhlu kalın insandı sadece yanına fakir edebiyatını aldı. Oysa kirli sakalı, kızıl saçı ve sarı dişleriyle çakma rolex’li adam geceyi gece edip, alema zevk-ü sefanın tanımını yaparken, tütüne içki deyip içen narasist tavrını takındı. Başını geri atıp, burnunu semaya dikip, boynunu istibale çevirmiş o beğenilmişlik duruşuyla “adam tanıyan adam” olmaya devam etti…

Onun için; “inayetin ederi enaniyetti”

Kim düzeltebilirdi ki onu, kim diyebilirdi ona doğruyu ya da dinlermiydi ki?..