bu şarkının en güzel yorumu; david carbonara ve don mclean’a aittir kanımca. mad men’in bilmem kaçıncı sezonunun kapanış parçasıdır ayrıca. orada denk geldim ben de. ama mad men’den sıkıldım. neden bilmiyorum, sıkıldım işte. bu ara supernatural havamdayım. dizilerle ilgili fikirlerim bir sonraki yazıda olacak. siz şimdilik bu parçayı dinleyin derim. iç gıcıklayıcı, hüzünlü falan böyle. dinleyin be işte. nolcak!

şöyle de bir hikayesi vardır:

milattan önce 600′lü yıllarda kudüs‘te dünyanın en güzel, en becerikli insanları yaşarmış, yahudiler. öyle ki birlikte yaşadıkları diğer halklar bunların güzelliğine, ustalığına dayanamamış  ve kudüsten ayrılıp kendilerine kum tepelerinin arasında bir kent kurmuşlar. ama yahudilere olan kinleri hiç dinmemiş. en sonunda babil kralı nebukatnezar koca bir ordu toplayıp, kudüsü işgal etmiş. bütün kenti yakıp yıkmışlar ve bütün yahudileri babil‘e köle olarak götürmüşler. nebukatnezar, kudüs kralının kızını da kendisine eş olarak götürmüş. bütün servetini dökmüş önüne ama kadını hiç mutlu edememiş. kadın hep vatanı zion‘un hasretiyle ağlarmış. nebukatnezar’da karısına teselli olsun diye asma bahçeleri yaptırmış kentin etrafına ama ters tepmiş yaptığı. bütün yahudiler asma bahçelerine gidip hep bir ağızdan bu ağıdı söylemeye başlamış.

“babil’in ırmaklarının kenarına oturduk, ağladık senin için ey zion, seni andık…”

ve yahudilere o günden sonra “babil sürgünü” denmiş bütün dillerde.

“by the waters
the waters of babylon.
we lay down and wept
and wept for thee zion.
we remember
thee remember
thee remember, thee zion…”

yuğtubun şerefine.

tıklayayım da dinleyeyim bari, köşeli dediyse güzeldir, dinlenir ki bu! (mad men’den)