düştün yüreğime, hayatıma sızdın bir anda.herşey bu kadar, bu denli sıradanken ve ben
gözlerinin elasında kavrulmamışken daha,adıma anlamını katmamışken…
hiç bir şey anlamlı değildi bu kadar. anlatması çok güç. ne olur dinle sessizliğimi.
sen güldüğünde içimde kopan kıyametlere dön bak bir…

biliyorum anlaması da çok güç. kapıldım işte büründüğün küstahlığın mat rengi albenisine.
kim olduğunu gördüm çünkü.h er kelimenle döktün kendini avuçlarıma. sardıkça kendini cümlelerine
ben kendimi sende gördüm.
şimdi her şey o kadar başka ki.
istemezdim bu denli sana karışmak.
istemezdim seninle uyuşsun ruhum.
ama durduramıyorum zamanı.
engel olamıyorum her geçen saniye biraz daha hayatıma sinmene.
yavaş yavaş zehirliyor bu aşk beni.
bir dur de, ne olur…

gelmeyeceksen eğer; döndür beni bu yoldan…

Hadi bitli yerden yukarıya
zor değil bunu yapması
yakala aklını başına
daha yukarıyaaaaa
Wooooo Hooooooo!

saçların dalgalanmıyor mu?
olmadı o zaman bir daha
sık dünyanın içine limonunu
ve şimdi tekrar bir daha… :)

Apartmanımızdaki komşularımızı çok severim. En çok da Gülten teyzemi. İnsanı içine çeken öyle pozitif enerjisi vardır ki. Hoşsohbettir aynı zamanda. Yanında vaktin nasıl geçtiğini hiç anlamazsınız.

Bahçemizde manolya ağacımız var. Her bahar gelince mis gibi kokarak açıyorlar. Ağacımızdan izin isteyerek usulcacık bir manolya koparır ve Gülten teyzeme verirdim. Öyle mutlu olurdu ki. Hemen suya koyardı. Geçen bahar manolyasını götürdüğümde bana resimdeki nazar boncuklu şekerliği hediye etti. O kadar mutlu oldum ki anlatamam. Önemli olan hediye değildi, düşünülmekti. Şu anda evimizin baş köşesinde duruyor.

Maalesef Gülten teyzemiz taşındı apartmanımızdan, kızının yanına yerleşti rahatsızlığından ötürü. Her konuştuğumuzda bizi çok özlediğini söylüyor. Çok uzak yere gitmediler gerçi ama apartmandaki yeri boş kaldı.

Allah uzun ve sağlıklı ömür versin. İnşallah bu bahar yine manolyamı alıp götüreceğim.

Sonbahar manzaralarının vazgeçilmezi toprak rengi ağaç dallarından bir bir dökülen yapraklar gibi…

Kaybettiklerini bilirsin ama idrak edemezsin önce. Akvaryumda kendini uçsuz bucaksız bir okyanusun içinde sanıp yeni tatlar, yeni mekanlar arayan şapşal balıklar gibi bakınırsın, dolanırsın boş boş. Sancılar ilk idrak ile başlar hep. İdrak öyle bir şeydir ki, size arkanızdan sessizce yaklaşan birinin aniden ensenize şaplatması gibidir. Bir zamanlar sahip olduğun şeyleri kaybetmen yeni aldığın onluk ego biletini kaybetmenden çok daha acıtıcıdır.

Eğer kaybettiğin şahsiyet kalen ise… Çıldırtır insanı onu aramak. Hoş, bulmak piramidin zirvesidir ama oradakilerin hepsi saçı sakalı birbirine karışmış, üstüne ak düşmüş insanlar. Birde piramidin balkonu var. Olur mu demeyin.Orada miskin, garantici, hata yapmaktan korkan, tıpkı aynı fabrikadan çıkma ürünler gibi birbirine benzeyen çoğunluk var. O balkonu yaparlar, kalabalıktan çöker kimileri sakatlanır, kimileri ölür, sonra, acısını unuttuktan sonra bir akıllı daha çıkar yine yaparlar. Bunların kaybedebilecekleri bir şahsiyet kaleleri yoktur. O yüzden sıkıntı yoktur.

Bazıları var görüyorum hep, piramide dışarıdan tırmanmaya çalışıyorlar. Birileri yukarı kısımlarına yağ sürmüş. Tırmandıklarını sanıp gaza gelsinler iyice yorulsunlar diye.  Sonra patır patır dökülüyorlar. Onlar da zirvenin bir şeyine yarsımışlar ama kestirmeci uyanıklar bunlar. Balkondakiler zirveyi görmüyorlar bile. Bir Alman atasözü der ki (bu tabire de hastayımdır); “bilmediğinizi göremezsiniz”.

Piramidin içindeki labirentlerde kaybolan insanlar görüyorum. Bunlar aşkla zirveyi arıyorlar. Aslında dertleri zirve değil. Kaybettiklerini arıyorlar, bulanların yolu zirveye çıkıyor. Bunlar hem arafta, hemkararlılar. En çokta  arafın gerçekliğini seviyorum. O herkesin katlanacağı bir şey değil çünkü. Cazip bir şey değil bir kere. Yani bozulmamış bir gerçek. Mutluluklar itici gelir bana mesela. Acı ise sempatik. Çünkü o dürüsttür hem kocaman bir gerçek. Doğru yolda bekleyeceğime, yanlış yolda yürürüm daha iyidir gibi bir anlayış.

Bütün bu anlattıklarım tamamen gerçek olaylara dayanmaktadır. Belki hepimiz yaşıyoruz ama hissedemiyoruz. Fakat hava biz basıncını hissetmesek de basınçlı olmaktan geri durmaz. Tıpkı sevgiliye duyulan aşk görünmese bile var olduğu gibi. Zaten görünmeye de pek ihtiyacı yoktur. Onu yaşamak kafi. İllaki en değersiz şeyini kaybedinceye kadar beklemek mi gerekiyor anlamak için?

ilk defa yaşlandığımı hissediyorum. geçip giden her gün, ölüme bir adım daha yaklaştırıyor. hissediyorum.
kendim için değil, oğlumu yalnız başına bırakacağım için “korkuyorum.”

bilirim gidenlerle ölünmez ama, kalanlarla da yaşanmıyor.

bir kaç zaman önce izlediydim ben bu filmi, şimdi aklıma geldi. hangi kafayla izlediysem artık, bir senelik ağlamışımdır herhalde. aslında o kadar ağlak bir film değil ama ben abarttım sanırım. evet abarttım. ağlayasım varmış da bahane aramışım bence.

hint filmi dedim, bolivud dedim, izlemem ben dedim. iyi halt etmişim. çok güzelmiş ya la! öyle sıkılmaca falan da olmuyor, izliyorsun bitiyor. sonra insanda bir dünyayı kurtarma arzusu, herkese kucak açma, lay lay lay-lom lom lom hareketler, efendime söyliyeyim aman sendecilik falan oluşuyor. şöyle de anlattım filmi accık:

burada bir link var bence

sosyal mesaj vereceğim derken içine etmeyen, şöyle bir durup düşünmenizi sağlayan, abartmadan; demagoji, ajitasyon yapmadan keyifli bir seyir geçirmenizi sağlayan film. ama yine de, yeminlen içim çıktı ağlarken. iki saat kırk iki dakikadır işemeye gitmedim diyorum, o kadar yani. ishaan, ağzını yediğim; hacı sen ne güzel bir çocuksun maşallah. aklıma geldi de hüzünlendim yine. izleyin la, valla bak!

bunu izleyen, bunları da izlemiş olmalı: (zaten bir kaç tane iyi hint filmi var, onlar da aamir khan‘lı hep. bir süre sonra bu kadar da pembe olmaz hayat deseniz de izlemek lazım. bugün ne giysem izliycene, otur da bunları izle)

- 3 idiots (2009)

- rang de basanti (2006)

- ghajini (2008) -memento çakması dikkat!

- fanaa (2006)

- chak de india! (2007)

- my name is khan (2010)

Peki kimin başının altından çıktı bu fikir? Dünyanın en çok satan dergisi Elle ve Elle Decoration’da uzun yıllar editörlük yapan Delia Fisher, Almanya’da Westwing akımını başlattı. İyi de yaptı! Şimdi Türkiye’de online alışveriş ve stil önerilerinde bambaşka.

Westwing Türkiye, tabi ki bundan ibaret değil. Online dergi bölümü de mevcut. Aynı zamanda dünyadan farklı yaşam stillerinin, son trendlerin ve tasarım harikalarının yer aldığı bir ilham kaynağı.  Ev yaşamına dair ipuçları, pratik dekorasyon tüyoları da cabası.

En özel markalar, titizlikle hazırlanan koleksiyonlar ve müthiş indirimler… Bo Concept, Koleksiyon, Maxxdepo gibi tasarım öncüleri seçiliyor. Diğer alışveriş sitelerinden bir başka farkı da stil önerileri, dekorasyon ipuçları, en yeni trendler ve dünyadaki dekorasyona dair olup bitenlerin de yer alması.

Bize de böylesine güzel özelliklere sahip bir stil öncüsü www.westwing.com.tr ailesine dahil olmak ve bu özel klübe dahil olmak kalıyor. Görünen o ki, hepimizin dilinden düşmeyecek bu format, fenomen olmaya aday.

Size özel 15 TL indirimden yararlanmak için tıklayın.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Artık başka bir şehrin yıldızlarına tutsak bakışlarım vardı. uzaktım kendime, attığım her adımda, söylediğim her cümlemde. oysa bilirdim insan kendi acılarına duvardı daima ve tutsaktı ebediyen sönen her ışığın karanlığına. şimdi onlarca (k)ayıbı temize çekmek için uğraşıyordum ben. hayat denen karmaşık yolun kim bilir neresindeydim. yüreğimi acıtan belirsiz anıların kim bilir hangisinde takılı kalmıştı gözlerim.ellerim hangi acının dikenleriyle kana bulanmıştı şimdi. hangi tuzlu suların dibine gömülmüştü hayallerim. kaybettiğim onca şeyin hayaleti miydi bilincimin kapılarını zorlayan. ben unutmak için var gücümle savaşırken tüm masumluğuyla kapıma dayanan çocukluğum muydu böylesine aklımı başımdan alan…

Şimdi onca zamansızlığa inat hala nefes alıyorum bu bedende. aslında bıraksalar geleceği içime hapseder yalın ayak koşardım düne.sevdam, özlemim,hasretim…hepsi dündeydi.mutluluktan uçuşan hayaller, yarım kalan tebessümlerdeydi. oysa şimdi bir bıçak keskinliği kadar soğuktu yaşamak. yapılan hataları unutmak eskisi kadar kolay değildi. hafızamın oyunlarına geliyorum sürekli. üşenmeden taktığı çelmelere, usanmadan takılıveriyorum ne yazık ki. denk geldiğim tebessümleri hayatımın yanılgılarına ekliyorum,istemeden. aşkı bilmiyorum çünkü, (b)aşka bir yol bilmiyorum henüz.sakın dokunma. bir bir dökülür anılarım gözlerimden.dinlersin belki, silersin yüzüme bulaşan hatıraları,tutarsın ellerimden ama dokunma!korkarım, beni anlamamandan,sana anlatamamaktan kendimi.

Ne acı dimi? Dünle bugünün arasında hapsolmuş ruhuma söz  geçiremiyorum artık. Uyandığım her hangi sabahlardan birinde başucumda buluyorum tüm hayatımı ve dehşete kapılıyorum birden. Çünkü o ben değilim!Sanki bir düştü yaşananlar, sanki hiç olmamıştım ben. Oysa işte tam da oradaydı anlık tebessümlerin flu kanıtları. Biliyorum duymuyorsun bu söylediklerimi, gözlerin artık değmiyor cümlelerime.Ama bil ben böyleyim işte. Hayatı yüreğine denk düşmemiş bir mülteci ruhum. Kapanmamış yaralarına tuz basmayı kendine iş edinmiş bir biçareyim.

Dur durak bilmez kaçışlarımın kim bilir kaçıncısı bu. Adım adım yaklaşıyorum yalnızlığın alaca karanlığına. Suslarımı bozmadan, kızmadan kimseye yok ediyorum kendimi değdiğim tüm zihinlerden. Oysa çok şey istememiştim ben bu hayattan. Yüreğime kazıdığı acıların bedelini nefes alarak ödemek neyin nesiydi acaba. Böylesine kan kaybederken,kan revan içindeyken yüreğim ve zihnim; hangi aklı başında düşünce benim olabilirdi ki ?

…

Senden başka…

Tavada kavrulurken rengi değişen unun, burnuma dokunan kokusunu hissediyorum sokakta yürürken… Annem sürekli karıştırırdı, benim içim içime sığmazdı, nasıl heyecanlanırdım. Şimdi botlarımla o tencerenin içindeyim, eziyorum,karıştırıyorum… Merhametli bir sevgilinin sevgisi gibi yumuşacık. Ama “yumuşacık” kelimesi tam karşılığı değil hissettiğimin. Kaldırımda, hafif çamurla karışmış kar ama tam erimemiş daha… üstünde yürürken buram buram annemin un helvası kokusu…  ve ben o teflon tencerenin içindeyim işte… Ben bunları yaşarken pamuk beyaz kara nasıl “beyaz kabus” diyebilirim.

bitli insanları, bir kaç zamandır günde beş öğün dinlediğim şarkıdır ‘bosphorus’. böyle iç gıcıklayıcı, sevimli, sakin, gülümseten, insana moda sahilinde sigara yaktıracak bir şarkı. sevelim, sevdirelim. sevaptır.

beck’in eski saksofoncusu david brown önderliginde kurulmuş olan gruptur kendileri.

david brown – vokal, gitar
richie alvarez – tuşlu çalgılar
paco jordi – gitar
brady lynch – bas
ıvan knight – davul

ahan da burada