Saplantılı dünyanın buhranlı sancıları bitmeyen… ayağımın birini aldın sevgilim, yürüyemiyorum… çamura bulanmış bir gölün tam ortasında yüzüyorum. İçimden kanım akıyor, görmüyorsun… kalın zincirlerle sessizce çekiyorsun  benliğine, hissetmiyorsun.  İnsanlar sevmeyi bilmiyor mu sevgilim, insanlar ölmeyi bilmiyor mu? Yarımağız kuruyorum tüm cümlelerimi; sesinden uzakta sessizleşiyorum, teninden ötede tensizleşiyorum! Yavan bir ekmeğin ortasına yerleştirişin varlığımı ve kurumak üzere cam kenarına bırakışın kuşlar yesin diye… hiç mi bilmedin varlığımı sevgilim, hiç mi hissetmedin?

Çıkarıp atarken tüm fazlalıklarımı çıplak ayak kalıyorum yalın toprakta; hafifleşmiyorum ve aksine gittikçe de ağırlaşıyor ruhum, çoraklaşıyor benliğim. Çirkin ellerinin sızısında gittikçe çıldırıyor parmak uçlarım. Kalbim köhneleşiyor dağınık odalarda, sensizlikten beri toplayamıyorum. Ben dağınık, odalar dağınık ve sensiz biz daima dağınığız sevgilim; senin gibi, sana gibi ve sensiz gibi…

Rıhtımıma parlak gemiler sokuluyor, dağıtıyorum onları da durgun denizimde, alabora ediyorum bir bir, kasıp kavuruyorum… ben bir tek senin derme çatma tekneni istiyorum anlıyor musun! Tüm çalkantılarımda öyle sağlamca, gururluca yüzen derme çatmalığını. Ve şair diyor ki; hiçbir şeyim az olmadı senin kadar… ve ben bu defa sadece şaire katılıyorum, ona sadece kendimi katıyorum sevgilim; sen diye, ben diye, git(me) diye, kal(ma) diye… bu saçma sapan duygu edebimi aştı sevgilim; sövüyorum, sayıyorum, yırtıp atıyorum muntazam ne varsa hayatımda; yok(sun) diye, var(sın) diye ol(masın) diye…

Garip pencereler açılıyor odalarımın giriftlerine, örtüyorum usulca kabustan terlemiş geceliğimle. Ben ilk defa sana dokunuyorum çıplak ellerimle; duy(ma) diye, gör(me) diye, bil(me ) diye… ellerim yanıyor susuzluktan, terliyorum, kusuyorum, susuyorum, soluyorum; sus(ma) diye…

Kuduz bir köpek gibi saldırıyor karanlık, teslim oluyorum. Isırıyor etlerimi, acımıyor; acımıyorum. Susuyorum sevgilim kan(ma) diye, kandır, sus(ma) diye, konuş(ma) diye…

Aklımı yitirmekten korkuyorum, hafızamı kaybetmek istiyorum sadece anlıyor musun! Kaybet(me) diye, bul(ma) diye… korkuyorum sevgilim, sessizce korkuyorum; kimse bilmiyor. Sen bil(me) diye, sen kork(ma) diye…