istanbul, her zaman ki gibi kalabalık, boğucu, kirli. aslında her zaman ki gibi sessiz, ilham verici, tertemiz. duruma göre, kişiye göre kimlikleri var istanbul’un. kişiye göre senaryoları var. buraya gelip kirletenler ya da buraya gelip kirlenenler var her zaman. kaldırımları var istanbul’un. her şeye şahitlik eden büyük, kirli kaldırımlar. şimdi bu kaldırımların şahit olduğu milyonlarca hayat hikayesinden birisini okuyacağız birlikte ya da siz okuyacaksınız ben anlatacağım size..
beyoğlu’nun arka sokaklarından birisinde, çok eski zamanlardan kalma köhne bir apartman dairesinde yaşıyor istanbul. kendisi bir seksen boylarında, atletik yapılı, vurduğu yerden ses getiren kirli işlerden para kazanan birisi. çeşitli dönemlerde ünlü mafya babalarının yanında palazlanmış, palazlandıkça namı yürümüş bir deli fişek. şimdilerde tek başına ölmeye karar vermiş, bir şekilde hayatındaki herkesi kendinden uzaklaştırmış. Öğleden sonra, gece uyuya kaldığı kanepeden kalkıp kendisini istiklal’e atıyor, sabaha karşı sadece uyumak için eve geliyor. Sadece bir kanepe, eski püskü bir televizyon, küf kokan duvar kağıtları ve içkilerini koyacağı ufak bir buzdolabı. tüm malvarlığı bu kadar. yirmi sekiz yıllık yaşamında elde edebildiği her şey. onlarca çatışmaya girdi, yüzlerce mermi sıktı ancak elinde kalan kocaman bir sıfır. yüzbinlerce lira geçti eline ama ucuz barlarda ve köhne kumarhanelerde yedi hepsini..
devam edecek..
4 yorum
Yorum yapın
takip mesafesi!
bekliyorum… bekliyorum ama tüketmek için değil satırları…
ah ah hepsi benim hatam, neden erkenden yayınladım ki bu yazıyı
şimdi bende bekleyenlerdenim merakla. bir insanın yok oluşumu mu çıkacak karşımıza yoksa tok oluşu mu 
beni de daha ilk satırda içine çekti bu hayat hikayesi. Merakla bekliyoruz.
beklenmeyecek gibi değil.. insan her hayat hikayesinde ister istemez kendini arar ve çoğu zaman küçük ayrıntılarda olsa dahi bulur bir parçasını. bekliyorum bende. kendimi bir başka hayatıın en ufak ayrıntısında bulmak için belki