Her zaman ki gibi bir güne uyanmıştım aslında. alelacele hazırlanıp koşar adım evden çıktığım günlerden herhangi biri olacaktı bugün de. ne garip her gün başka bir hikaye yaşamak için uyanıyorduk aslında. tıpkı bugün olduğu gibi…

Evet aslında yanına geliyordum, varlığınla harp etmeye hazırlanıyordu yine ruhum. yine seni sevmemeye gayret ediyordum belki ya da gözlerinle denk gelmemek için uğraşıyordum. matemine bürünüyordum bu anlamsız çabalarımın.

Ve evet yine öyleydin işte. kalın duvarlarının arkasında, belirsizliklerinle kendini kapattığın flu bir fotoğraftın. zaman dursa, dursa da ben kendimi buluncaya kadar yeniden, akmasa keşke. istemiyorum, seni sevmeme izin verme sakın. gözlerinde boğulmama ramak kaldı belki de. bakma bana öyle.

Olaylar… olaylar… olaylar…

Bir sürü olay silsilesinden sonra seni çıkarmaya çalıştığım derin çöküntülerinin kuytusunda çırpınıp dururken ben, sen arka arkaya yaktığın sigaranın dumanında dağıtıyordun efkarını. küçük bir çardakta oturmuş sinirinin geçmesini beklerken bir kez daha anladım, başka bir şeydi bu. adını koyamadığım bir tarifsizlikti. başka bir gezegendeydim o an. etrafta küçücük tar taneleri uçuşup dururken, yüzüne düşen o kar tanelerine düşman oluyordum ben. yüzüne değen soğukluğa kızıyordum. ve evet elimi uzatıp silemiyordum hiç birini. dizlerimin dibine kıvrıldın sonra. bir parça uzağımdaydın sadece. ama o kadar yakındın ki, bu da yeterdi bana. gözlerini kapatıp kendi boşluklarına düşerken sen, uzun uzun seni izledim ben de korkmadan. gözlerinden kaçan halimi bir kenarda bıraktım. içimi titreten soğuğu bile hissetmedim belki. sonra kıyamadım yine çantamı koydum başının altına… dünya durdu birkaç dakikalığına da olsa. belki etrafta bir sürü insan vardı görmedim. belki fırtınalar koptu duymadım. iki kişilikti o an her şey ve ellerime düşen kırmızı kardı. imkansız değilmiş işte. sen dünyama kırmızı karlar yağdırdın birden bire. yüreğimi ısıttın yine… belki aynı dünyayı paylaşmıyordun benimle. belki benim düşündüklerimin çok uzağındaydı ruhun. yüreğin, yüreğime denk düşmüyordu ya da kim bilir. aklından geçenleri bilmiyordum. ama ne önemi var, anı yaşıyorum ben. yarınımızı bilmiyorum çünkü. zamana kapıldım sürükleniyorum akreple, yelkovanın peşinden. yanımda olduğun her anı doyasıya yaşamak istiyorum.

Kalktık sonra usulca. nereye gittiğimizi bilmeden, sessizce yürüdük öyle. elimizde birer simitle belki de senenin son karında dolaştık sokaklarda. rüya gibiydi. benim için bambaşka anlamları vardı seninle geçen her bir anın. sorgusuzca güvenmeye meyilliydim sana. garip… yanında olmak mutlu olmaktı. yüzünün gülmesi güneşin doğması gibiydi sanki.

Sonra yine her zaman ki yerimizdeydik. bir fincan sıcak çayın buharına tuttum bugünün anılarını. buğulandı tüm anlar, anılar. düşlerin sonsuzluğunda bıraktım hayallerimi. dönüp baktığımda işte tam oradaydın, karşımda. dışarıda kar dinmişti. sen sakinleşmiştin. o gaipten gelen şarkı susmuştu. ellerim ısınmıştı. her şey normale dönmüştü yani. geriye sadece birkaç kar tanesi kalmıştı, kırmızı…

Bir düş değildi yaşananlar, bir düş değildin sen. kırmızı kar kadar gerçektin. ama dedim ya zamana bıraktım, zamana kapıldım ben ve durduramadığım dakikalardan sonra yol ayrımına geldik sonra.

Bitti…
Bir gün daha bitti.
Bir gün daha kaybettim bu savaşı.
Bitti.
Yenik düştüm kendime.
Bitti,
Kırmızı kar…