Bazen o kadar yalnız kalıyor ki insan.. Yalnızlığında boğulmamak için elinden gelen her şeyi yapıyor ama yine de başaramıyor. Evet, boğuluyorum, boğuldukça çırpınıyor, çırpındıkça dibe çöküyorum. Duvarlar üstüme üstüme geliyor, kalbim kanıyor, yaralarım açılıyor.. Her seferinde daha büyük, daha derin yaralar.. Tüm dünyaya küfürler, lanetler etmem de kâr etmiyor. Ne değişiyor ki? Düzeltmeye çalıştıkça başladığım noktaya geri dönüyorum. Artık geri dönmek istemiyorum. Artık düzelmek için parçalanmak istemiyorum. Parçalanırken düzelmek.. Düzelirken paramparça olmak.
parçalanırken düzelir insan, tümünü oluşturmak ancak parçalanmaktan geçer. parçalarını da parçala ve bütün olacaklarına emin kıl kendini…
Gry’cım inşallah her şey dilediğin gibi olur. Tüm dileklerinin senin ve tüm bitli arkadaşlarımın gerçekleşmesini diliyorum. Mutluluk peşinizi hiç bırakmasın..
müthiş sözler…