Bugün bir kez daha insanların aklında nasıl yer ettiğimi fark ettim. Ne kadar unutulmayacak ama aynı zamanda bir o kadar hatırlanmaya gerek duyulmayacak bir insan olduğumu anladım. Kimi beni sınıfın fotokopicisi olarak hatırlayacak, kimi ona kantine kadar eşlik eden biri, kimi gereksiz ilgiyi üstüne çeken sosyal malzeme olarak, kimiyse her zaman sivrilen kişi. Beni asla unutmayacaklar. Yıllar sonra bahsi geçtiğinde bile belki bir silüet olarak geleceğim gözlerinin önüne sırf hizmet ettiğim için, muhabbete malzeme olduğum için. Ama biri gelip de söylemeden asla hatırlamayacaklar adımı. “Ya..” diyecekler “…bir oğlan vardı.” Sonrasında sebepler gelecek “..hani hep sınıf işlerini yapardı, …herkes onla uğraşırdı”; kimisi yanlış değerlendirecek “evet ya, herkese yaranmaya çalışırdı”; kimisi de ciddiye almayacak, “ya çocuktu o ya, dikkat çekmeye çalışırdı”… Ve sonra asıl soru gelecek “Adı neydi ya?”

Yazıktır ki vaktimin büyük bir çoğunluğunu beraber geçirdiğim insanlardan daha fazlasını bekleyemiyorum. İnsanlar duyularını o kadar kapatmışlar ki çevreye karşı, sadece bakıyorlar, dinliyorlar, dokunuyorlar ama görmeyi, duymayı, hissetmeyi bilmiyorlar. Çok basit işlerde yardımcı olan “ben”i bile bir araç olarak görüyorlar ve bunu hissettirmekten hiç çekinmiyorlar. Şimdi koskoca sınıfta bir beni tanıdıklarını söylüyorlar ama yanılıyorlar. Oradaki hiç kimseyi tanımıyorlar, benimse sadece adımı biliyorlar; basit hizmetlerim sağolsun.

Ortada bir mesele ya da çıkar olmadan diğer insanlarla tanışmaya da zaten yaklaşmıyorlar. Böyle arkadaşlık, böyle tanımak olmaz.

- Tanışalım mı?, – Merhaba ben Ahmet. – Ben de Mehmet. Tanıştığıma memnun oldum.

Ne yani? Biz şimdi tanıştık mı?