Yüzüme vuran seher yeli ayaza çalmış kızaran yanaklarımda,
soğuğu üflemeden uyanışı bekledim.
birazdan kopacak yaygarası hayatın. ışığı gören hırsla tekrar yeniden.
Bekledim bu sabah ışıklarını saçarken tan yelinin yangın mavisini,
düğün alayları kurulmuş güneşin önüne, kıvılcımlar saçıyor geçişsiz ışık yansımaları,
Soğuktan donan ellerim-ayaklarım, yanan yanaklarıma inat
bu sabah yangınlardan yangın beyenesim var,
yanan ormanlar gibi çaresizce tutuşan.
Kırpmadım gözlerimi, hiçbir kıvılcımı kaçırmadım,
iliklerime kadar donarken ve kuruyan dudağıma, yanan yanağıma inat,
yangınlara bırakmak istedim kendimi.
bazen uyanmak o kadar zordur ki..
yanmaktan usanmazam
pervanemiyem bilmem
hiç sonumu saymazam
divanemiyem bilmem
dilhane harab oldu
yıkıldı turab oldu
her canı bîbab oldu
viranemiyem bilmem
…
Turn the page duygularını çok iyi anlatmışsın.yüreğine sağlık.Uyanış çoğu zaman sancılı olur.İnsana bu zaman dilimi içersinde çok şey öğretir.Gönlün her daim aydınlık içinde olsun.İyi ki bitli olmuşsun.Biz seni tanımışız.Bizlere yazdığın anlam dolu yazılar,emeğin için teşekkürler.