Sabırsızca uzayıp giden bir terminal bekleyişine geçti yine hayat. Hiç bitmeyen bir bekleyiş, anbean tükenen bir omuz yükü sabır ve bir bavul dolusu terk ediş şehri can evinden… Düşünüyorum da bazen düşünmek eylemini katletmek insanların en zevkli doruk noktası sanki. Her bekleyişte son demine vuruyor bir düşünmek eylemi daha ve ben her bekleyişimde en gergin hücrelerimde yaşıyorum düşünceyi, bilfiil, kanıksayarak ve hatta kaskatı… Bir adım ötesi bilinmeyen ya da kabullenilmiş gibi yapılan gerçek; bir adım gerisi ise aslolan, yaşanmış realiteler. Realite mi daha gerçek, gerçek mi daha reel? Bunu batı dünyası düşünürleri bizzat açıklayacaktır zaten, biz sorgulamadan. Ve her zaman yaptığımız gibi sorgusuz bekleyip, anlamsız yanıtlarımızda yitikleşmeye devam edecektik nihayetinde değil mi?

Hayır! Bence katiyen yanılıyorsunuz ‘nihayet’ sözcüğünün bir düşünüşün ve bir yazının son noktası olduğunu düşünmekle. Bilakis nihayet başlangıca ulaştık kanımca. Kan+ı. Ufak bir ek kanımızı ne hale soktu gördünüz mü? Belki Çinliler birkaç harfle fazlaca şey anlatma yetisine erişmişlerdir fakat tek bir çizgiyle insanın hayat suyu manasını böyle keskin bir değişime uğratmak ancak bir Türk’ün harcına karılmış olmalı, olabilir. Ola-bilir diyorum zira bilirlik çok kaçamak bir yanıt olmakla birlikte yüz ifadesine epey yüklü bir mana aksettirmektedir; dikkatinizi celbettiyse eğer… Dikkat, dik+kat; diklenmek ve katlanmak ne kadar aykırı iki ifade ise de dikkatlere değer bir paragrafın son demine erişmemde bana yardımcı oldukları için pek hayli kayda değer bir buluşma idi.

Dikkatinize buyrulur…

(Eksi: Ben hiç sigara içen ateş böceği gördüm mü?)